Dat is begrijpelijk, maar ook een vergissing.

Historisch gezien was de financiële positie van dirigenten nauw verbonden met hun sociale positie binnen de vereniging. Men deed het “erbij”, uit liefde voor muziek en gemeenschap. Maar die context is veranderd. Het werk is intensiever geworden, de verantwoordelijkheden groter en de maatschappelijke verwachtingen explicieter.

Toch wordt het vak nog vaak gepositioneerd alsof het bijzaak is. En zolang dat zo blijft, is fair pay onbereikbaar. Je kunt niet professioneel beloond worden voor werk dat impliciet als semi-vrijwillig wordt gezien.

Waarom is positionering nu zo cruciaal?

Omdat gemeenten, fondsen en partners steeds vaker vragen om duidelijkheid. Wie is verantwoordelijk? Wat mag men verwachten? En wat kost dat? Zonder heldere positionering blijft de dirigent in een grijs gebied hangen.

De BvOI kan hier richting geven door het vak expliciet te positioneren: wat is dirigentschap vandaag? Welke verantwoordelijkheden horen daarbij? En hoe verhoudt dat zich tot beloning? Niet door tarieven op te leggen, maar door het gesprek te structureren.

Wat kan de dirigent zelf doen?

Transparant zijn. Niet alleen over geld, maar over inhoud. Wat lever ik, welke verantwoordelijkheid draag ik, en wat vraagt dat aan tijd en inzet? Door dit gesprek professioneel te voeren, help je niet alleen jezelf, maar ook het orkest en de sector.

In de lokale gemeenschap betekent dit zichtbaar maken wat je bijdraagt. Niet vanuit verontschuldiging, maar vanuit waarde. Muziek is geen luxe. Goed leiderschap evenmin.

Fair pay begint niet bij onderhandelen, maar bij positioneren.

Reflectievraag:  Durf jij je te positioneren zoals hierboven beschreven? Bij nieuwe orkesten, of juist bij orkesten waar je al wat langer voor staat? Wat houdt je eventueel tegen?

➤ Reageren kan hieronder via de comments.